اشاره باشد كه شفاعت و ديگر وسائل كه مردم براى خود فرض ميكنند ، تأثير در آمرزش و بهره ى عالم ديگر ندارد ، و فقطَّ ايمان و نيكوكارى لازم است تا وسيله ى رستگارى شود 3 - آيت سوّم « وَمَنْ أَحْسَنُ دِيناً تا آخر » شايد اشاره باشد براى مردم آن روز كه ادعاى انتساب بدين موسى و مسيح ميكردند ، به اين كه اين ادّعا وقتى پسنديده است كه آميخته بعقايد بتپرستى و شرك نباشد ، و همان توحيد ساده ى ابراهيم پدر اديان پيروى شود ، و عمل نيكو هم در كار باشد تا متديّن و صالح شمرده شوند ، و نيز براى مردم امروز و آينده راهنمائى است كه ديندارى و خداپرستى همان است كه ابراهيم داشته است چون روى دلش با خدا بوده است و بهتر از آن خداپرستى متصوّر نيست . 4 - ممكن است جمله ى « اتَّخَذَ اللَّه إِبْراهِيمَ خَلِيلًا » نتيجه ى جمله ى جلو باشد كه دين و خداپرستى ابراهيم تا آن اندازه رابطه ى آدمى را با اصل آفرينش مستحكم كرد و حقيقت توحيد را بمردم بنمود كه دوست خالص و منحصر بفرد خدا شد در آشنائى با قدرت ازل و ابد و ارتباط انسان با پديد آرنده ى جهان . 5 - آيت آخر شايد براى وصول ابراهيم بمقام خلَّت است كه خداوند با بينيازى و چيرگى بر جهان او را دوست خود گرفت چون او تشخيص داد انحصار آفرينش را بيك قدرت و تسلَّط آن قدرت بر موجوديّت ، از اين جهت لايق چنين مقامى شد .